Anaaa… Ben bunu kaçırmışım dayı. Yine şahane bişeye benziyor. Dur ilk bölümü okuyayım hemen

Önce 1’e bakmam lazım 😉

Vay annesini sayın okuyucular..
Olaylar hızla ilerlemeye, işler sarpa sarmaya başladı ya, dur bakalım..
Bu Sercan denen adam -bir şekilde- işletmenin de kendi başını da belaya sokacak ama, dur bakalım nasıl..

Valla başkalarını bilmem, ama ben çok beğendim, yoldaş..
Gayet güzel gidiyor..
Hatta biraz fazla güzel..

Dünkü bölümü okuduktan sonra nasılsa aklıma geldi, şöyle bir düşündüm de..
Sen “Kıyamet Sonrası” türünde yazılar yazmayı hem seviyor, hem de sağlamına beceriyorsun..
“Seyyar Mavi Çay Ocağı” bir kişisel kıyamet sonrasını anlatıyordu, örneğin..
“Göç” ise, toplumsal bir kıyametin ardını..
Galiba henüz Mustafa Memiş’te olduğumuz vakitlerdeyken yazmış olduğun bir kısa öykü vardı, bilim-kurgu türünde..
Uzun(!!!???) yıllar sonrasındaki bir küresel çöküşün ardındaki umutsuz zamanlarda ayakta kalma çabalarını anlatan..

Ama,
Bu işin sırrı böyledir zaten..
Bir şekilde, büyük bir güvenle çıkarsın yola,
Kendinden emin, lakin aslında şaşkaloz adımlarla gitmekte olduğun güzergahta,
bir vakit sonra, olan bitende bir garabet olduğunu fark etmeye başlarsın..
Hükmedenin sen olmadığını -ilk anda- pek fark edemesen de bir gariplik vardır ortada..
Gidişattan en emin olman gereken anlarda, bir şeylerin “ters” gitmekte olduğunu hissedersin..

Senin egemenlik yeteneklerinin dışında bir şeyler gelişmektedir..
Çünkü, hakimiyet sende değildir, aslında..
Bir vakit sonra sen yola değil,
Yolculuk sana hükmetmeye başlamıştır..

Değişirsin..
Dönüşürsün..
Bambaşka biri olup çıkarsın..
…..
…..

Fikrimi merak ediyor musun bilmem.
Sen sormadan söylemiş olayım:
“Ulan aferin!..”

Yanaklarından öpüyorum kardeşim,
Sevgi’yle..

(Sevgi’ye, “Kızım az dur..
Haydi ben arkadaşıyım, tamam da, elin adamını sen niye öpüyorsun, manyak mısın?..” diyorum,
dinlemiyor,
“Bana ne?.. Öpücem!..” diyor..)

😎😎😎😎😎

Eksik olma yoldaş… Sevgi’yi ben de öpüyorum o vakit:)))
Yolculuğun başında alayım şu gazı bir, hah şimdi daha rahat çıkarım yola:)))
Umarım kalan yolda da devam ederiz birlikte, ağırlıkları ata ata…
Bu “ağırlıklar” yok etmekte zira bizi; öyle değil mi?
İyi ki varsın yoldaş…
💖💖💖💖💖